Livingpop

Terwijl menig muziekliefhebber het afgelopen weekend zat gaar te sudderen op Graspop, trachtte uit te vissen wie er nu eigenlijk de hoofdact was op TW Classic, eigrote hagelstenen probeerde te ontwijken op een niet nader genoemd - en wie zal het knackworst wezen? - muziekfestival in Duitsland en het hoofd boven modder probeerde te houden op het Glastonbury Festival, zat ondergetekende met volle teugen te genieten van Livingpop, een gloednieuw indoor muziekfestival in mijn eigen, knusse woonkamer. De opkomst was niet overweldigend (ik en mijn hond), wat ik als agorafobisch misantroop ten zeerste kon appreciëren. Deze eerste editie was meteen een schot in de roos, want alle aanwezigen (ik en mijn hond dus) beaamden dat het een overdonderend succes kon worden genoemd waarna kreten als ‘Fantastisch!’, ‘Het beste dat ik ooit heb gezien!’, ‘Nog van dat!’, ‘Party on, dude!’, ‘We want myself for a striptease on the floor!’, ‘Godverdomme, geef die kippenbout terug!’ en ‘Woef woef, kaieeeet!’ de door aico gekoelde ruimte vulden.

Dit eigenzinnige muziekfeest werd volledig op poten gezet door slechts een man. Een genie, een weldoener, een wonderkind en tevens een ongeschoren, louche uitziende figuur die naar verluidt een beetje ruikt naar zwavel en solfer. Sommigen noemen hem de nieuwe Herman Schueremans, maar een dergelijke belediging wordt meteen afgestraft met een welgemikte kniestoot in de kweekstreek. Wat mij vooral opviel is dat Livingpop alle pluspunten van een klassiek rockfestival weet samen te bundelen en alle minpunten vakkundig weet weg te filteren. Geen zuipschuiten die al dan niet per ongeluk hun blaas komen ledigen tegen je slaaptentje, geen corpulente crowdsurfers die je een levenslang rugletsel bezorgen, geen kans op een onzachte kennismaking met het voorhoofd van een iets te enthousiaste headbanger, geen lokale Don Corleones die je proberen af te zetten met valse drankbonnetjes, geen diepgesmoorde wietrokers die in je oor komen lallen over hoe erg het wel gesteld is met het samenhorigheidsgevoel onder de Gentse eekhoornpopulatie, geen kilometerslange files naar de veel te krappe toiletten en ook het risico op besmetting met syfilis en ebola is er uiterst gering. Voordelen, niks dan voordelen. (De nadelen even buiten beschouwing gelaten.)

Een nooit geziene karavaan van muzieklegendes, dood en nog ietwat levend, raasde doorheen het surround systeem van bij de Wibra: U2, Guns N' Roses, Nirvana, Bob Dylan, Benny Neyman, Coldplay, Radiohead, Heater Nova, Janis Joplin, Zwarte Lola, INXS, The Lemonheads, Jimmy Hendrix, Juul Kabas, Rammstein, The Futureheads, The Rolling Stones, Pipi & The Long Stockings, The Beatles, The Doors, The Village People, The Chemical Brothers, The Prodigy, ja zelfs de voice aller voices - Eddy Wally! - kwam een reeks evergreens en vooral nevergreens ten berde brengen.

Als slagroom op de kersentaart mocht ik master en commander van het hele gebeuren spelen. Ik verzorgde de belichting, tunede de sound, koos de playlist en bepaalde wie er vervroegd naar de coulissen (lees: het CD-doosje) mocht vertrekken. “I was on top of the world!” om het in een tot tegen de diepste wortels afgezaagd filmcitaat samen te vatten. En dat allemaal van in mijn luie zetel, schaamteloos gehuld in slechts een kruisloze roze string en omringd door 17 afstandsbedieningen, een overvolle frigobox en een mobiele telefoon (voor de pizzabestellingen). En als het even saai of voorspelbaar dreigde te worden kon er nog altijd naar de samenvatting van eerder genoemde fiascofestivals worden gezapt. En dan maar lachen met de aldaar opeengepakte slachtoffertjes die al hun zuurverdiende vakantiejobcentjes hebben gespendeerd om in een smerige wei (zonder koeien!) met een verrekijker staan te gapen naar zevenderangsmuzikanten die 500 meter verder op een podium zitten te kibbelen over wie er nu welk instrument mag bespelen.

Twee volle dagen moederziel alleen feesten in eigen living, ik kan het elk zichzelf respecterend kluizenaar aanbevelen!

Een mens die nooit Livingpop heeft beleefd is een mens die niet heeft geleefd. (Het zal wel weer Confusius zijn zeker?)